آدم چراغ‌سبز برچسب‌ها: نیمایی, شعر نو, چراغ سبز, عابر + نوشته شده در ساعت توسط  | 

شد گرچه تغزل همهی سبک و سیاقمخوش نیست غزلهای دروغین به مذاقمسرگرم سماعی طربانگیزم و چندی ستپیچیده در آغوش فلک، ساعد و ساقمدر وقت فراغت، منم و خاطرهبازیسرگرمیام این است در اوقات فراقم!آری منم و شور شب و شادی شعر و...القصه، تب غُصه و غم داده طلاقمآبستن مضمونم و از دوست چه پنهانکور است در این غربت بیوا...

ای غایب از نظر که شدی همنشین دل / میگویمت دعا و ثنا میفرستمتتا مطربان ز شوقِ منت آگهی دهند / قول و غزل به ساز و نوا میفرستمت(حافظ) نوازشهای دورادورِ نابِ نازنین داریدر این اعجازِ پُر رازت، هزاران آفرین داریمرا یک وعدهی دیدار بس بود و ندانستم«هزار و یک شب» ای جان، داستان در آستین داریبه کارِ تو میآیم...

صبر کن قطار!ای همیشه غرق دودمن مسافرممیروم بهسوی خویشمیبری مرا به کودکی؟روزهای بازی قشنگ دود دود... کیش کیش... یونس خرسند برچسبها: نیمایی, شعر نو, قطار, کودکی, خاطرات+ نوشته شده در ساعت توسط یونس خرسند |

تقدیم به هموطنان غربی و شمالی که گرفتار برف و کوران شدندو به یاد زائرانی که پروازشان در حله و سمنان، مایه شادی کوردلان شد... نیست قانع به کمی بارش باران، بورانبرف می بارد و... سنگین و چو طوفان: بوران باد دف میزند و برف چه خوش میرقصدشهر را کرده چنین آینهبندان، بوران آه سردی ولی آوارۀ صحرا کردی

و زندگیزن زودرنج نازکی استکه از تمام شدن میترسد و مرگمرد ستبری استکه در خانهی هر زنی میخوابدخوانده یا ناخواندهتا در احتضار نالههای بریدهآبستن ابدیتش کند یونس خرسند برچسبها: سپید, مرگ, زندگی+ نوشته شده در ساعت توسط یونس خرسند |

امشب تشک نرم و پتو میخواهمیک بالشِ پُر، از پَرِ قو میخواهم وقتی که سر ستیزه دارد این برف،ای دوست! به جای لب، لبو میخواهم! یونس خرسند برچسبها: رباعی, طنز, زمستان, زمستانی, لبو+ نوشته شده در ساعت توسط یونس خرسند |

به آتش زد، پریشان و مشوّشخبر این بود: «آتش روی آتش...» خبربغضی شد و بارید: «این بار...دریغا، سوخت در آتش، سیاوش» یونس خرسند

دارم زبانی سرخ، لحنش سبزواری استدارم تنی بیسر، تبارش بختیاری استدستی که باغ پینه روییدهست در آنچشمی که شبها گرم کار نقرهکاری است...این است راز شادیِ همراه گریهلبخند گل، مرهون باران بهاری استدر جنگ بیدردی، دل بیاشک و لبخنداز هر سلاح سرد و گرم انگار عاری استاین قلب دردش درد عادی نیست، آری...قلب من از ...

دلشورههای عشق چه شیرین بودمرموز، مثل عصر نخستین بودیادش بخیر توی خیالاتمدنیا چه شاعرانه... چه رنگین بودباران چه بود؟ مایهی دلتنگیدل؟ دل نبود، تُنگ بلورین بودیا اشک بود و دلهرهای نازکیا شک و... استخاره که تسکین بودشبهای تا به صبح دعا کردنآن روزها که بر لبم آمین بود*چندی گذشت و موی سفید آمدقلبم هنوز د...

این قلب در هوای تو «حبس ابد» شده -حکمی که از یکِ یکِ سال ازل گرفت-

آری حسین (ع) تشنهی «لبّیک» بود... نه «لایک»!

هر ابر که با باد گلاویز شدهآبستن باران دلانگیز شدهبر خاطرههای تلخ پا میکوبمخِشخش... خشخش... خوشم که پاییز شده

گاهی حلول روح بهارم من، در دشتهای مشرق ربّانیگاهی تلاقی تن پاییزم با رعشههای نشئهی شیطانی...هم بتشکنشعارم و میپاشم بازار گرم معبدیان از همهم سامریصفت پی گوساله، در گوشههای کشتی طوفانی...دیگر نخواه روح عقیم من، شعر تَر و ترانهی تُرد آرَددیگر فرشته زاده نخواهد شد در جنگل سیاه زمستانیاین؟... شعر نیست، ...

دوباره نقش فال قهوهام: فیل!نمیبینم چرا رنگ ابابیل؟صدایی میرسد... آهنگ بال است؟"مفاعیلن... مفاعیلن... مفاعیل..."

گاه فکر میکنممن چقدر سادهام!من چقدر مثل آدم «چراغ سبز عابر پیاده»اممیدوم ولیهرچه میروم نمیرسم... چون هنوزپای سیم و آهن ایستادهام

اگر می پرسی از حالم، دقیقاً مثل بیروت استلبم آواز میخواند... دلم انبار باروت است...

گفتی «بدون من نمیمانی و میمیری»...پس کی کنار من دمی آرام میگیری؟سعی صفا و مروه دارد عشق من با توتا میرسد، پسمیزنی بی هیچ تأخیریهرچند میتازم ولی کار شهاب این استدرجا زدن در کورهراه روشن شیریمن گرم راهم، این میان سستی اگر دارمبگذار پای خستگی، پای جوانپیریدلخوش به اینم: در پس این شیب تند، این عمرآخر می...

چه «عقل»ی؟... شوکت آدابدانی!چه «عشق»ی؟... داغِ رنج و بدگمانی!نه عاشق شو، نه عاقل باش از این دستبگیر ای دوست، رنگ «مهربانی»

بیهوده بود حافظ و عطار میشدمباید غزلسُرای تو دلدار میشدمهر روز فکر میکنم ای کاش بودی واین صبح با سلام تو بیدار میشدمشب پای ناز و غمزهی تو پیر میشدمبا بامداد چشم تو بیمار میشدمتا دست روی این دلِ خون میگذاشتیبا سِحر دستهای تو تیمار میشدمجبراً شهید عشوهی تو میشدم ولیدر طرز انتقامم، مختار میشدم:با شرم ا...